Say Hello to Nihonjin!!
posted on 20 May 2007 12:31 by siinkid
วันนี้เราจะมาพูดถึงการเจอคนญี่ปุ่นครั้งแรกของเรา!
ช่างเป็นเรื่องน่าประทับใจ ถ้าไม่นับเราพูดภาษาญี่ปุ่นรั่วๆอ่ะนะ...
เราไปทัศนศึกษาที่สุโขทัย ตอนเข้าพิพิธภัณธ์เจอคุณไกด์กับคนญี่ปุ่นดูพวกเครื่องชามสังคโลกอยู่
ตอนแรกเราก็นึกว่าคุณไกด์เป็นคนญี่ปุ่น แบบว่าพูดคล่องมากกกกกๆ
หลังจากนั้นไม่นาน...
ติ๊ดติดิ๊ดตีดีดิ๊ด...~~
"ฮัลโหล..สวัสดีจ้า" เอ่อ...เสียงหวานเชียวค่ะ คนไทย...ชัวร์แท้แน่นอน
แต่นอกนั้นญี่ปุ่นหมด..
เรายังคงตามต่อไป
แหม..เจอคนญี่ปุ่นทั้งที จะพลาดได้ไงล่ะ อิอิ
จนกระทั่งโดนเพื่อนลากลงมาชั้นล่าง เจอคุณลุงเดินย่องแย่ง พอเห็นถือโบว์ชัวร์ภาษาต่างประเทศ
เลยรู้ว่าไม่ใช่คนไทย แต่เพื่อความชัวร์ ลองไหว้ดูก่อน..
"สวัสดีค่ะ"
"..."
...เค้าเดินหนีเฉยเลยT_T
แล้วเราก็เลยเดินลงไปดูในสวนมีพวกใบขนุน แล้วก็รูปปั้น เตาเผาเครื่องสังคโลก...
เจอกันอีกแล้วเค่อะคุณตา
อ่า...สงสัยดวงเราจะสมพงศ์กัน= ="
แล้วเราก็ตัดสินใจเดินไปจะไปทัก... โดยเพื่อนห้าม แต่เราไม่ฟัง..
ก็ร้อนวิชาน่ะค่ะ พึ่งเรียนได้2-3 เดือน รู้จักคำเชื่อมอยู่ 3 คำ
แต่อยากทักง่ะ
..มันจึงเป็นจุดเริ่มต้นการพูดกับคนญี่ปุ่นครั้งแรกในชีวิต
เราเดินเค้าไปและ...
เราเดินเข้าไปหาเค้าแบบยิ้มๆ แต่เค้าไม่ยิ้มให้
ตอนแรกใจตกวูบ แต่หลังจากลองพูด
"Konnichiwa !"
สวัสดค่ะ เท่านั้นแหละค่ะ โอ้โห คุณตายิ้มตาหยีเลย แล้วถามประมาณว่าพูดภาษาญี่ปุ่นได้ด้วยเหรอ?
เราน่ะเหรอ? แปลศัพท์ได้อยู่ไม่กี่ตัวค่ะ
"Hai!" เจือกตอบ ค่ะ ไปอีกนะตูT[]T แล้วรอยยิ้มเราก็ค่อยๆหุบลง คุณตาก็ยิ้มกว้างขึ้น...
เราหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนข้างๆ ซึ่งมันก็ไม่รู้ภาษาญี่ปุ่นอีก ซวยแล้วเราT_T
"Ototou-san,------"แล้วเค้าก็หันไปเรียกน้องชายและเครือญาติมา แค่ตาคนเดียวก็เดี้ยงแล้วน้า...
เรียกมาทำด๋อยอะร๊ายยยยT[]T แต่ดีที่มีพี่ล่ามวิ่งมาด้วย ไม่งั้นฉันตาย...ตายลูกเดียว
"น้องพูดภาษาญี่ปุ่นได้ด้วยเหรอ?"พี่เค้าพูดหน้าตาตื่น
"ได้นิดหน่อยน่ะค่ะพี่ ..หนูพึ่งเริ่มเรียน"เราก็ตอบไป แล้วพี่เค้าก็แปลที่เราพูดให้คุณตาฟัง
แล้วเค้าก็ถามเราเกี่ยวกับภาษาญี่ปุ่น เช่นว่าทำไมถึงอยากเรียน...
"หนูฝันอยากไปญี่ปุ่นค่ะ...(จะไปอ่านการ์ตูน)ก็เลยอยากเรียนน่ะค่ะ"
ความฝันอันยิ่งใหญ่ ถ้าไม่นับไอ้ที่อยู่ในวงเล็บ= =".....
หลังจากนั้นยังไม่น่าตกใจหรอกค่ะ มีตอนที่คนญี่ปุ่นถามแล้วพี่เค้าตอบแทนเราอยู่ด้วย
ซึ่งตอนนั้นเราจำศัพท์สับกันค่ะ เลยไม่ได้แย้งพี่แก...
คำว่าShuugakusei...
กับ Shougakusei..
ถ้าแปลตามที่พี่ล่ามเค้าพูดคือ...เธอเป็นเด็กนักเรียนประถม(ความจริงเราอยู่ม.2แล้ว=[]=!)
แล้วก็คุยกันอีกนิดหน่อยก่อนจะลาเค้าออกมา...
เพื่อนถามตรึม...
การไปสุโขทัยครั้งนี้ได้ประสบการณ์จริงๆ แต่ว่า...
มันทำให้เราลืมไปดูพิพิธภัณธ์ชั้นล่างนี่สิ แล้วจะเอาอะไรเขียนลงสมุดทัศนศึกษาส่งครูล่ะเนี่ย=[]=!!
เราก็เลยหาข้อมูลจากเพื่อนและในอินเตอร์เน็ตแทน...
เพราะที่เพื่อนพูดก็มีแต่ศิวะลึงค์อย่างเดียว...= ="
ติดใจกันมากรึไงฮะ=[]=""
และระหว่างการพักก่อนเดินทางกลับ เราก็เจอเหยื่อรายต่อไป...
คุณลุงท่าทางใจดีเดินอยู่แถวๆหอที่เขาฉายภาพยนตร์เกี่ยวกับสุโขทัย..ไม่ใช่สิเขาเรียกสารคดีเนอะ?
ด้วยความกลัวว่าจะทักผิดเป็นคนไทย..
ด้วยความที่เราจำศัพท์สับกันขั้นรุนแรง...
เราจึงเข้าไปทักแบบหน้าชื่นตาบานว่า...
ตามภาพนั่นแหละค่ะ
ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆต่อไปให้ลึกซึ้ง~~ ว่าฉันพูดผิดถึงเพียงไหน~~T_T
เราไปทักเขาว่า Anata wa Nihongo desuka?
คุณ เป็น ภาษาญี่ปุ่น หรือเปล่าคะ?
เขาก็อึ้งไปซักพักแล้วก็หัวเราะพร้อมกับพยักหน้า "์Hai, Nihon..Nihon!"
เราก็ยังไม่รู้ตัวว่าพูดผิดเราก็แนะนำตัวตามธรรมดา แล้วเขาก็ตอบซะยาวประมาณตอบเป็นเมตร
เราแปลได้ 3 ประโยค...= ="
คือเขาชื่อว่า เซงาวาดะ เราก็เรียกเขาเซงาวาดะซัง...
เขามาจากโตเกียว...นอกนั้นไม่รู้เรื่องค่ะ เขาพูดยาวมาก ส่วนเรายิ้มไปตอบได้ "Hai"(ค่ะ) อยู่คำเดียว...
ก็ตอนนั้นสมองเกิดอาการ ERRORขั้นสูงสุด~~!!
ล่ามไม่มี-อีคิวไม่ค่อยมี-ไอคิวติดลบ..เอาตายล่ะหว่า
ทำไงดีวะเนี่ย?...
จะขอตัวทำไงดี... ซาโยนาระเลยดีไหม?...
ตอนหลังเราพยายามจะบอกว่าเพื่อนรออยู่ จะกลับไปหาเพื่อนแล้ว...แต่ว่ารู้แต่พูดแค่
"เพื่อนของฉัน.." นอกนั้นพูดไม่ออก เขาก็ถามอะไรจะพูดอะไรเหรอ?
เราก็พูดไม่ออกซักเท่าไร หลังจากนั้นเขาก็เรียกภรรยาเขามาแนะนำ แล้วก็ว่าเราพูดภาษาญี่ปุ่นได้กันพักใหญ่
แต่ภรรยาเขารู้ว่าบางครั้งเราฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเลยช่วยพูดภาษาอังกฤษด้วย(นางฟ้ามาโปรดจริงๆT_T)
พูดกันได้ไม่นานเราก็ขอตัวกลับไปได้ ก่อนหน้านั้่นเค้าถามด้วยว่าเราอายุเท่าไร
เราก็็ตอบไปว่า 13 แล้วก็บอกว่าแล้วเจอกันโอกาสหน้านะคะ
เค้าก็งงๆแต่ก็ตอบกลับ...อืม
ถึงจะบอกอย่างนั้นแต่ก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยล่ะนั่น
ก็เล่าสู่กันฟังนะคะ
ประสบการณ์ที่แบบว่า...รั่วสุดไปเลยล่ะค่ะ
ทักอะไรก็ไม่ทัก บางทีก็ขำตัวเองเหมือนกันแฮะ...
ตอนนั้นเราไม่รู้จะพูดว่าเยี่ยงไร ถ้าเขาตอบมายาวๆ
เราก็ได้คำตัดบทสั้นๆแล้วล่ะ
Nihongo Sugoshi Dekimasu.
พูดญี่ปุ่นได้นิดหน่อยน่ะคะ่..
ไม่ต้องรอให้เขาต่อยาว...เดี๋ยวจะเอาตัวไม่รอด= ="
ตอนนี้เราก็มีประสบการณ์พูดกับคนญี่ปุ่นแล้ว
ถึงจะแลกด้วยน้ำเหงื่อ(ที่ตกไม่หยุด)ตอนพูด
แต่ก็เป็นประสบการณ์ล้ำค่าทีเดียว..
เอนทรี่นี้คงต้องจบลงเพียงเท่านี้
คิดถึงทุกคนเลยนะคะ o^______^o
ช่างเป็นเรื่องน่าประทับใจ ถ้าไม่นับเราพูดภาษาญี่ปุ่นรั่วๆอ่ะนะ...
เราไปทัศนศึกษาที่สุโขทัย ตอนเข้าพิพิธภัณธ์เจอคุณไกด์กับคนญี่ปุ่นดูพวกเครื่องชามสังคโลกอยู่
ตอนแรกเราก็นึกว่าคุณไกด์เป็นคนญี่ปุ่น แบบว่าพูดคล่องมากกกกกๆ
หลังจากนั้นไม่นาน...
ติ๊ดติดิ๊ดตีดีดิ๊ด...~~
"ฮัลโหล..สวัสดีจ้า" เอ่อ...เสียงหวานเชียวค่ะ คนไทย...ชัวร์แท้แน่นอน
แต่นอกนั้นญี่ปุ่นหมด..
เรายังคงตามต่อไป
แหม..เจอคนญี่ปุ่นทั้งที จะพลาดได้ไงล่ะ อิอิ
จนกระทั่งโดนเพื่อนลากลงมาชั้นล่าง เจอคุณลุงเดินย่องแย่ง พอเห็นถือโบว์ชัวร์ภาษาต่างประเทศ
เลยรู้ว่าไม่ใช่คนไทย แต่เพื่อความชัวร์ ลองไหว้ดูก่อน..
"สวัสดีค่ะ"
"..."
...เค้าเดินหนีเฉยเลยT_T
แล้วเราก็เลยเดินลงไปดูในสวนมีพวกใบขนุน แล้วก็รูปปั้น เตาเผาเครื่องสังคโลก...
เจอกันอีกแล้วเค่อะคุณตา
อ่า...สงสัยดวงเราจะสมพงศ์กัน= ="
แล้วเราก็ตัดสินใจเดินไปจะไปทัก... โดยเพื่อนห้าม แต่เราไม่ฟัง..
ก็ร้อนวิชาน่ะค่ะ พึ่งเรียนได้2-3 เดือน รู้จักคำเชื่อมอยู่ 3 คำ
แต่อยากทักง่ะ
..มันจึงเป็นจุดเริ่มต้นการพูดกับคนญี่ปุ่นครั้งแรกในชีวิต
เราเดินเค้าไปและ...
เราเดินเข้าไปหาเค้าแบบยิ้มๆ แต่เค้าไม่ยิ้มให้
ตอนแรกใจตกวูบ แต่หลังจากลองพูด
"Konnichiwa !"
สวัสดค่ะ เท่านั้นแหละค่ะ โอ้โห คุณตายิ้มตาหยีเลย แล้วถามประมาณว่าพูดภาษาญี่ปุ่นได้ด้วยเหรอ?
เราน่ะเหรอ? แปลศัพท์ได้อยู่ไม่กี่ตัวค่ะ
"Hai!" เจือกตอบ ค่ะ ไปอีกนะตูT[]T แล้วรอยยิ้มเราก็ค่อยๆหุบลง คุณตาก็ยิ้มกว้างขึ้น...
เราหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนข้างๆ ซึ่งมันก็ไม่รู้ภาษาญี่ปุ่นอีก ซวยแล้วเราT_T
"Ototou-san,------"แล้วเค้าก็หันไปเรียกน้องชายและเครือญาติมา แค่ตาคนเดียวก็เดี้ยงแล้วน้า...
เรียกมาทำด๋อยอะร๊ายยยยT[]T แต่ดีที่มีพี่ล่ามวิ่งมาด้วย ไม่งั้นฉันตาย...ตายลูกเดียว
"น้องพูดภาษาญี่ปุ่นได้ด้วยเหรอ?"พี่เค้าพูดหน้าตาตื่น
"ได้นิดหน่อยน่ะค่ะพี่ ..หนูพึ่งเริ่มเรียน"เราก็ตอบไป แล้วพี่เค้าก็แปลที่เราพูดให้คุณตาฟัง
แล้วเค้าก็ถามเราเกี่ยวกับภาษาญี่ปุ่น เช่นว่าทำไมถึงอยากเรียน...
"หนูฝันอยากไปญี่ปุ่นค่ะ...(จะไปอ่านการ์ตูน)ก็เลยอยากเรียนน่ะค่ะ"
ความฝันอันยิ่งใหญ่ ถ้าไม่นับไอ้ที่อยู่ในวงเล็บ= =".....
หลังจากนั้นยังไม่น่าตกใจหรอกค่ะ มีตอนที่คนญี่ปุ่นถามแล้วพี่เค้าตอบแทนเราอยู่ด้วย
ซึ่งตอนนั้นเราจำศัพท์สับกันค่ะ เลยไม่ได้แย้งพี่แก...
คำว่าShuugakusei...
กับ Shougakusei..
ถ้าแปลตามที่พี่ล่ามเค้าพูดคือ...เธอเป็นเด็กนักเรียนประถม(ความจริงเราอยู่ม.2แล้ว=[]=!)
แล้วก็คุยกันอีกนิดหน่อยก่อนจะลาเค้าออกมา...
เพื่อนถามตรึม...
การไปสุโขทัยครั้งนี้ได้ประสบการณ์จริงๆ แต่ว่า...
มันทำให้เราลืมไปดูพิพิธภัณธ์ชั้นล่างนี่สิ แล้วจะเอาอะไรเขียนลงสมุดทัศนศึกษาส่งครูล่ะเนี่ย=[]=!!
เราก็เลยหาข้อมูลจากเพื่อนและในอินเตอร์เน็ตแทน...
เพราะที่เพื่อนพูดก็มีแต่ศิวะลึงค์อย่างเดียว...= ="
ติดใจกันมากรึไงฮะ=[]=""
และระหว่างการพักก่อนเดินทางกลับ เราก็เจอเหยื่อรายต่อไป...
คุณลุงท่าทางใจดีเดินอยู่แถวๆหอที่เขาฉายภาพยนตร์เกี่ยวกับสุโขทัย..ไม่ใช่สิเขาเรียกสารคดีเนอะ?
ด้วยความกลัวว่าจะทักผิดเป็นคนไทย..
ด้วยความที่เราจำศัพท์สับกันขั้นรุนแรง...
เราจึงเข้าไปทักแบบหน้าชื่นตาบานว่า...
ตามภาพนั่นแหละค่ะ
ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆต่อไปให้ลึกซึ้ง~~ ว่าฉันพูดผิดถึงเพียงไหน~~T_T
เราไปทักเขาว่า Anata wa Nihongo desuka?
คุณ เป็น ภาษาญี่ปุ่น หรือเปล่าคะ?
เขาก็อึ้งไปซักพักแล้วก็หัวเราะพร้อมกับพยักหน้า "์Hai, Nihon..Nihon!"
เราก็ยังไม่รู้ตัวว่าพูดผิดเราก็แนะนำตัวตามธรรมดา แล้วเขาก็ตอบซะยาวประมาณตอบเป็นเมตร
เราแปลได้ 3 ประโยค...= ="
คือเขาชื่อว่า เซงาวาดะ เราก็เรียกเขาเซงาวาดะซัง...
เขามาจากโตเกียว...นอกนั้นไม่รู้เรื่องค่ะ เขาพูดยาวมาก ส่วนเรายิ้มไปตอบได้ "Hai"(ค่ะ) อยู่คำเดียว...
ก็ตอนนั้นสมองเกิดอาการ ERRORขั้นสูงสุด~~!!
ล่ามไม่มี-อีคิวไม่ค่อยมี-ไอคิวติดลบ..เอาตายล่ะหว่า
ทำไงดีวะเนี่ย?...
จะขอตัวทำไงดี... ซาโยนาระเลยดีไหม?...
ตอนหลังเราพยายามจะบอกว่าเพื่อนรออยู่ จะกลับไปหาเพื่อนแล้ว...แต่ว่ารู้แต่พูดแค่
"เพื่อนของฉัน.." นอกนั้นพูดไม่ออก เขาก็ถามอะไรจะพูดอะไรเหรอ?
เราก็พูดไม่ออกซักเท่าไร หลังจากนั้นเขาก็เรียกภรรยาเขามาแนะนำ แล้วก็ว่าเราพูดภาษาญี่ปุ่นได้กันพักใหญ่
แต่ภรรยาเขารู้ว่าบางครั้งเราฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเลยช่วยพูดภาษาอังกฤษด้วย(นางฟ้ามาโปรดจริงๆT_T)
พูดกันได้ไม่นานเราก็ขอตัวกลับไปได้ ก่อนหน้านั้่นเค้าถามด้วยว่าเราอายุเท่าไร
เราก็็ตอบไปว่า 13 แล้วก็บอกว่าแล้วเจอกันโอกาสหน้านะคะ
เค้าก็งงๆแต่ก็ตอบกลับ...อืม
ถึงจะบอกอย่างนั้นแต่ก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยล่ะนั่น
ก็เล่าสู่กันฟังนะคะ
ประสบการณ์ที่แบบว่า...รั่วสุดไปเลยล่ะค่ะ
ทักอะไรก็ไม่ทัก บางทีก็ขำตัวเองเหมือนกันแฮะ...
ตอนนั้นเราไม่รู้จะพูดว่าเยี่ยงไร ถ้าเขาตอบมายาวๆ
เราก็ได้คำตัดบทสั้นๆแล้วล่ะ
Nihongo Sugoshi Dekimasu.
พูดญี่ปุ่นได้นิดหน่อยน่ะคะ่..
ไม่ต้องรอให้เขาต่อยาว...เดี๋ยวจะเอาตัวไม่รอด= ="
ตอนนี้เราก็มีประสบการณ์พูดกับคนญี่ปุ่นแล้ว
ถึงจะแลกด้วยน้ำเหงื่อ(ที่ตกไม่หยุด)ตอนพูด
แต่ก็เป็นประสบการณ์ล้ำค่าทีเดียว..
เอนทรี่นี้คงต้องจบลงเพียงเท่านี้
คิดถึงทุกคนเลยนะคะ o^______^o
Tags: experience, hello, konnichiwa, nihonjin20 Comments
อะฮะดีจังได้เจอคนญี่ปุ่นด้วย
ถ้าเป็นเรานะ...ภาษามือลูกเดียวครับ
5555++
เคยเจอเหมือนกันแหละ
ตอนนั้นจะเข้าไปขอถ่ายรูป
เดินเข้าไป...นิ้งซักพัก
เค้าก็คงคิดว่า...อีนี้เดินมาจ้องหน้ากูทำไมวะ
5555++
ไอ้เราภาษาญี่ปุ่นที่เรียนมา...มานหายวับไปทันที
แต่กลัวเค้าจาเดินซะก่อน....ไม่รู้จะทำไงก็ยกกล้องแล้วชี้ไปที่ตัวเค้ากับเรา แล้วออกเสียงว่า แชะแชะ แล้วชูนิ้วหนึ่งนิ้ว
อาฮะ...เค้าเข้าใจซะด้วย
เค้าก็เลยบอกประมาณว่า "อืม...ได้เลย"((จากที่ฟังทันนะ...ฟงน่ะฟังออก...แต่ทำไมกูพูดไม่ออกฟะ))
ก็เลยได้ถ่ายรูปคู่กัน
น่ารักซะด้วย เค้ามากับเพื่อนเค้าอีกคน((ผู้ ช ทั้งคู่))
สุขเลยตอนนั้น
555555++++
ขอบคุณนะเรื่องพุริน่ะ ยังไงเราก็ว่ามันออกมาหน้าแก่
55555++
แล้วที่สำคัญ ไอ้ที่ใส่แล่นมานไม่ช่ายฉานนนนนนน ((อิจฉา...มีคนชมเค้าหลายคนแล้ว..ส่วนเราล่ะ...หาว่าเป็นเอสเอ็ม ซะงั้น><))
#1 By ★｡「イカリ」｡★ on 2007-05-20 13:04